Category Archives: -ΜΑΘΗΜΑΤΑ 2010-2011

ειδικα θεματα πλαστικης 6 2010-2011

Η Πλαστική ως αστικός κοινωνικός εξοπλισμός στο δημόσιο χώρο.

«Συσκευή Χαλάρωσης»

Η Πλαστική στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ, ως παρεμβατική διαδικασία στο δομημένο αστικό περιβάλλον, σχολιάζοντας και κρίνοντας την πολύπλευρη κοινωνική πραγματικότητα της νέας μητροπολιτικής συνθήκης, προτείνει νέες επικοινωνιακές και αισθητικά εναλλακτικές εκδοχές.

  1. Εστιάζουμε σε προσωπική, πραγματική ή υποθετική θεματική – προβληματική αφηγηματικού χαρακτήρα (story board) υπόθεση.
  2. Εντοπίζουμε την χωρική της αντιστοιχία σε συγκεκριμένο αστικό πλαίσιο όπου μπορεί να εκφραστεί με τον προσφορότερο δυνατό τρόπο το σενάριό μας, αποτυπώνοντας λεπτομερώς (σχεδιαστικά – φωτογραφικά – κινηματογραφικά) τον επιλεγμένο αρχιτεκτονικό χώρο.
  3. Επιχειρούμε τον σχεδιασμό την κατασκευή και την ένταξη σε αυτόν, μιας πλήρους ερευνητικής πλαστικής πρότασης – επίλυσης – υλοποίησης της ιστορίας μας, με την μορφή ενός πρωτότυπου αστικού κοινωνικού εξοπλισμού, προτείνοντας νέες επικοινωνιακές και αισθητικά εναλλακτικές εκδοχές στο δημόσιο χώρο.

Τα κείμενα του σεναρίου, τα ερευνητικά σκίτσα, οι φωτογραφίες, τα μοντάζ, κολλάζ, video κλπ. των αρχικών και τελικών ζητούμενων πλαστικών κατασκευών, οργανώνονται επεξεργασμένα επικοινωνιακά για δημοσίευση ιστοσελίδας, έντυπου ή αφίσας.

αρχιτεκτονικη συνθεση 6Α 2010-2011

Θέμα: Το Αντικείμενο ορίζει Χώρο

Το μάθημα ‘Σχεδιασμός Αντικειμένου: Το Αντικείμενο ορίζει Χώρο’ εντάσσεται στο γενικότερο πλέγμα των μαθημάτων του Εργαστηρίου ‘Αρχιτεκτονικός Χώρος και Επικοινωνία’ του Τομέα ΙΙΙ. Το πλέγμα αυτό περιλαμβάνει μια θεματολογία που διαπερνά τις διαφορετικές κλίμακες σχεδιασμού, από το αντικείμενο ως τους ιδιωτικούς και δημόσιους χώρους. Η προσέγγιση της ευρείας αυτής θεματολογίας στοχεύει στη διερεύνηση της έννοιας του χώρου ως ενός δυναμικού πεδίου που ορίζεται κατά την ανάπτυξη των δράσεων μας, όπου τα υλικά στοιχεία του δομημένου περιβάλλοντος τις ευνοούν ή τις αποθαρρύνουν και παραμένουν ως τα αποτυπώματά τους.

Το αντικείμενο καθημερινής χρήσης για παράδειγμα, ως ένα από τα βασικά καταναλωτικά αγαθά, συμπυκνώνει και συμβολίζει αξίες πολιτισμικής πρακτικής, καθώς εκφράζει την αντίληψη μιας κοινωνικής ομάδας για τον χώρο, είτε με τον τρόπο παραγωγής του είτε με τον τρόπο επιλογής και χρήσης του. Η απόπειρα κατανόησης μέσα από τα αντικείμενα καθημερινής χρήσης όλων εκείνων των επιλογών του παραγωγού ή του χρήστη για τον καθορισμό της “ποιότητας” στη ζωή, αποκαλύπτει παραγωγικές δυνατότητες και δεξιότητες, πολιτισμικές και οικονομικές συνθήκες, ενοράσεις και συνθήκες βίωσης του χώρου. Το αντικείμενο καθημερινής χρήσης προσεγγίζεται μέσα από τα αποτυπώματα των ταπεινών λειτουργιών και τελετουργιών της καθημερινής ζωής, μέσα από όλες εκείνες τις μικρές ανάγκες και υψηλές προσδοκίες που έχουν ερμητικά κλειστεί και επενδυθεί στα όρια της σκευής μιας κατοικίας ή ενός δημόσιου χώρου.

Τα ζητούμενα του μαθήματος: ο σχεδιασμός ενός αντικειμένου ή ενός συστήματος αντικειμένων, δια του οποίου θα ορισθεί και θα διαμορφωθεί ένας δημόσιος χώρος. Ο προσδιορισμός του αστικού υποβάθρου για τον ορισμό του ζητούμενου δημόσιου χώρου είναι κοινός μεταξύ τριών ταυτόχρονων μαθημάτων του Τομέα ΙΙΙ. Η διδακτική ομάδα των Α. Κούρκουλα κα Ι. Μάρη στο διατομεακό μάθημα Αρχιτεκτονικός Σχεδιασμός 6, η διδακτική ομάδα των Γ.Γυπαράκη και Ι.Γρηγοριάδη στα Ειδικά Θέματα Πλαστικής 6, καθώς και η δική μας, αναφέρονται σε κοινό αστικό υπόβαθρο, αναπτύσσοντας κοινές λογικές αναγνώρισης και προσδιορισμού του μέσα από το εννοιολογικό σχήμα: ‘το εύρος του ορίου’. Πρόθεση αυτής της κοινής αναφοράς των τριών μαθημάτων είναι η ανάπτυξη του ζητήματος του δημόσιου χώρου σήμερα στην Αθήνα, μέσα από τη συνέργια σχεδιαστικών προσεγγίσεων με διαφορετικές κατευθύνσεις, διαφορετικές λογικές, διαφορετικά εργαλεία.

Στην περίπτωση του θέματος μας ‘Το αντικείμενο ορίζει χώρο’, όπου ζητείται δια του αντικειμένου να ορισθεί και διαμορφωθεί ο δημόσιος χώρος, ως αντικείμενο θα μπορούσε να νοηθεί ένας αυτόνομος λειτουργικά τύπος, όπως για παράδειγμα ένα κάθισμα, ένα τραπέζι, ή ένα φωτιστικό, ή ακόμα ένα στοιχείο ενός συστήματος αντικειμένων, που για παράδειγμα εξοπλίζουν και ορίζουν ένα ευρύτερο χωρικό πεδίο. Επίσης το ίδιο το αντικείμενο θα μπορούσε να υπερβεί τις τυπικές-συμβατικές λειτουργίες και να νοηθεί ως μια πρόταση ενός συστήματος λειτουργιών που να ανταποκρίνονται σε μια σύγχρονη αντίληψη, για παράδειγμα, της έννοιας του “κάθεσθαι”, και να αποτελεί στοιχείο μιας ευρύτερης σύγχρονης αντίληψης για τον χώρο.

Ο προσδιορισμός των δράσεων που θα αναπτυχθούν και θα ορίσουν το είδος και το εύρος ενός χώρου κοινόχρηστων δραστηριοτήτων είναι ελεύθερα και αποτελούν μέρος των αποφάσεων της σχεδιαστικής διαδικασίας.

Επίσης ελεύθερος είναι και ο χαρακτήρας του αντικειμένου που ζητείται: Θα μπορούσε να είναι μια μόνιμη ή εφήμερη, σταθερή ή κινητή κατασκευή – λειτουργία. Θα μπορούσε να είναι μια αυτόνομη ή εξαρτημένη κατασκευή – μορφή από τα στοιχεία του υφιστάμενου χωρικού υποβάθρου, που θα ορίζει τον χώρο με την έκταση ή επανάληψή της, με την πρόδηλη ή αμφίσημη μορφή – σημασία της. Θα μπορούσε να είναι μια κατασκευή εν μέρει εσωτερικού και εν μέρει εξωτερικού χώρου, με διαφορετικές κατασκευαστικές, λειτουργικές μορφολογικές απαιτήσεις.

Οπωσδήποτε, κάθε προσέγγιση οφείλει να ανταποκρίνεται στο αίτημα της σχεδιαστικής και κατασκευαστικής τυποποίησης, για να εξυπηρετείται η δυνατότητα μιας ορθολογικής και συστηματοποιημένης παραγωγής. Επιπρόσθετα σημεία για την αξιολόγηση της ορθολογικότητας της παραγωγής αποτελούν οι αναφορές σε θέματα προέλευσης, παραγωγής, χρήσης ή κατάληξης των υλικών στοιχείων της κατασκευής από άποψη περιβαλλοντικών επιπτώσεων, καθώς και σε θέματα συμπεριφοράς των υλικών και γήρανσής τους μέσα σε ένα πλαίσιο μεταβαλλόμενων συνθηκών. Για παράδειγμα, επιλογές υλικών ή κατασκευών με μικρή διάρκεια ζωής, με ενεργοβόρα ή ρυπογόνα παραγωγή, με σπάνιες πρώτες ύλες, με υψηλό κόστος χρήσης ή συντήρησης, με αδυναμία ανακύκλωσης, κ.τ.λ. δηλώνουν τόσο μια οικολογική άποψη, όσο και μια φροντίδα για τη μελλοντική ζωή του αντικειμένου με τον χρήστη.

Η μεθοδολογία προσδιορισμού του όλου ζητήματος θα ακολουθήσει τη διάκριση δύο διαφορετικών προσεγγίσεων του θέματος:

– της κατανόησης υφιστάμενων τυπικών αντικειμένων και παραδειγμάτων εννοιολογικής συνέχειας,

– της διατύπωσης κεντρικών ιδεών για τον σχεδιασμό ενός νέου αντικειμένου.

Οι δύο διαφορετικές προσεγγίσεις θα ξεκινήσουν ταυτόχρονα, ώστε οι σπουδαστές/τριες, ανάλογα με την ανάγνωση – κατανόηση του υφιστάμενου χωρικού υποβάθρου και τον οραματισμό ενός νέου χώρου με την εισαγωγή δράσεων – αντικειμένων, να κατευθύνουν την αναλυτική διαδικασία κατανόησης των τυπικών αντικειμένων και εννοιολογικών παραδειγμάτων. Η αναλυτική διαδικασία κατανόησης των υφιστάμενων τυπικών αντικειμένων και εννοιολογικών παραδειγμάτων θα δίνει πληροφορίες και πορίσματα για τη συνθετική διαδικασία διατύπωσης κεντρικών ιδεών για τον σχεδιασμό ενός νέου αντικειμένου, η οποία με τη σειρά της θα θέτει εκ νέου ερωτήματα που θα επανατροφοδοτούν την αναλυτική διαδικασία.

Τα περιεχόμενα της όλης εργασίας που θα παραδοθεί, θα είναι:

1. Κατανόηση υφιστάμενων τυπικών αντικειμένων και παραδειγμάτων εννοιολογικής συνέχειας

1.1 Κριτική ανάλυση τουλάχιστον 6 παραδειγμάτων – αντικειμένων καθημερινής χρήσης ως προς τη χωροθέτηση, τη λειτουργία, τη μορφολογία, την κατασκευή, την οικονομία.

Αποτύπωση παραδειγμάτων – αντικειμένων καθημερινής χρήσης, με φωτογραφίες και σκίτσα, ώστε να είναι δυνατή η ανάλυση και σύγκριση μεταξύ τους.

1.2 Αποτύπωση τουλάχιστον 3 αντικειμένων από τα παραπάνω, σε κλίμακες

– 1: 50 ή 1: 20 ανάλογα με το μέγεθος του χώρου που ορίζουν ώστε να δειχθεί η λειτουργία τους μέσα στον χώρο,

– 1: 10 ή 1: 5 ανάλογα με το μέγεθός τους για να δειχθεί η λειτουργική, κατασκευαστική, μορφολογική οργάνωσή τους,

– 1: 1 για να δειχθούν χαρακτηριστικές κατασκευαστικές λεπτομέρειές τους.

1.3 Συγκριτική αξιολόγηση των αποτυπωμένων παραδειγμάτων ως προς

– τις δυνατότητες χωροθέτησης

– το εύρος των λειτουργιών και τον τρόπο που τις εξυπηρετούν

– τη μορφολογική συνέπειά τους σε σχέση με τυπικές μορφολογικές οργανώσεις και με την ένταξή τους στο χώρο

– τον τρόπο, την ποιότητα και οικονομικότητα της κατασκευής.

2. Διατύπωση κεντρικών ιδεών για τον σχεδιασμό ενός νέου αντικειμένου καθημερινής χρήσης

2.1 Ανάλογα με την αξιολόγηση των υφισταμένων τυπικών αντικειμένων και εννοιολογικών παραδειγμάτων, θα διατυπωθούν κεντρικές ιδέες για τον σχεδιασμό ενός νέου αντικειμένου καθημερινής χρήσης, του οποίου το νόημα θα εκπορεύεται από τη σχέση του με το νέο χώρο μετάβασης που θα ορισθεί, καθώς και από την αναφορά του στα υφιστάμενα παραδείγματα, σε σχέση με τη λειτουργία, τη μορφή, την κατασκευή, την οικονομία.

Οι κεντρικές ιδέες του νέου αντικειμένου καθώς και οι εναλλακτικές δυνατότητες επίλυσής του θα διατυπωθούν με σκίτσα που θα τις προβάλλουν και θα τις επικοινωνούν.

2.2 Σχεδιασμός του νέου αντικειμένου σε κλίμακες 1: 10 ή 1: 5 ανάλογα του μεγέθους του αντικειμένου, καθώς και κατασκευαστικά σχέδια, μακέτες/πρότυπα σε κλίμακες 1: 1 ή 1: 2,5, με τα οποία θα επιλύονται χαρακτηριστικές λεπτομέρειες.

Ενδιάμεσες παρουσιάσεις

Τα 1.1, 1.2, 1.3 καθώς και το 2.1 θα παρουσιαστούν- παραδοθούν σε τεύχος Α3

  • Για το 1.1

το κάθε ένα από τα 6 παραδείγματα θα παρουσιαστεί σε 1 Α3

( φωτογραφίες – σκίτσα – σχόλια ανάλυσης)

  • Τα 1.2 , 1.3 καθώς και το 2.1 θα αναπτυχτούν σε όσα Α3 κρίνετε ότι χρειάζεται

Για τις ενδιάμεσες παρουσιάσεις οι σπουδαστές/στριες θα φτιάξουν ένα αρχείο PowerPoint με τις σελίδες του τεύχους, ώστε να γίνεται η παρουσίαση στο αμφιθέατρο.

Τελική παράδοση

Στο τέλος του εξαμήνου θα παραδοθεί

  • το τεύχος των ενδιάμεσων παρουσιάσεων με όσες βελτιώσεις – αλλαγές έχουν προκύψει (ειδικά σε σχέση με το 2.1)
  • Tο 2.2 όπου τα σχέδια θα παραδοθούν σε πινακίδες μεγέθους ανάλογα με την κρίση σας και την περίπτωση του αντικειμένου -κατασκευής – ( Α3, Α2 ή Α1). Στις πινακίδες θα περιληφθούν και φωτογραφίες του μοντέλου – μακέτας.

Η αξιολόγηση των εργασιών:

1. Κατανόηση υφισταμένων τυπικών αντικειμένων

1.1 Κριτική ανάλυση υφισταμένων παραδειγμάτων συντελεστής: 0,5

1.2 Αποτύπωση παραδειγμάτων συντελεστής: 3,0

1.3 Συγκριτική αξιολόγηση των παραδειγμάτων συντελεστής : 1,5

2. Διατύπωση κεντρικών ιδεών για τον σχεδιασμό

2.1 Κεντρικές ιδέες/εναλλακτικές επιλύσεις για ένα νέο αντικείμενο συντελεστής: 2,0

2.2 Κατασκευαστικά σχέδια, μακέτες/πρότυπα συντελεστής : 3,0

σύνολο 10,0

Το πρόγραμμα των διαλέξεων: Το μάθημα θα ξεκινά στις 9:00.

8/3-15/3

Παρουσίαση / συζήτηση του θέματος [10/3 κοινή παρουσίαση στα τρία μαθήματα]

22/3 9:00 – 12:00

Διάλεξη: “Ο εξοπλισμός των υπαίθριων κοινόχρηστων χώρων” [κοινή παρουσίαση στα τρία μαθήματα]

29/3 9:00 – 12:00

Διάλεξη: “Οι σημασίες του αντικειμένου καθημερινής χρήσης: Τα επίπεδα ανάλυσης και τα πλαίσια αφαίρεσης – Το αντικείμενο ως μέσο ορισμού του χώρου – Η εξέλιξη της σχεδιαστικής ιδεολογίας, 1800-1940”

5/4 9:00 – 12:00

Διάλεξη: “Οι σημασίες του αντικειμένου: Η εξέλιξη της σχεδιαστικής ιδεολογίας, 1940-2000”

12/4 9:00 – 11:00

Διάλεξη: “Ο εργαλειακός χαρακτήρας του σχεδίου”

24/5-31/5

Εβδομαδιαίο workshop για εφαρμογές πληροφορικής στην επεξεργασία του θέματος

αρχιτεκτονικη συνθεση 6 2010-2011

ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΕΛΕΤΗΣ

Ξεκινώντας απτό τον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού, η περιοχή μελέτης εντοπίζεται στο όριο – φράχτη που περικλείει σήμερα τον αρχαιολογικό χώρο καθώς και στην ευρύτερη περιμετρική ζώνη, όπως αυτή διαμορφώνεται από το παραπάνω όριο.

>Το εύρος του ορίου_ από το “περιεχόμενο” στο όριο

>Το εύρος του ορίου_ από το όριο στο “περιεχόμενο”

το “εύρος” της διερεύνησης

To ενδιαφέρον εστιάζεται στις διαφορετικές ποιότητες που εντοπίζονται τόσο εντός του αρχαιολογικού χώρου του Κεραμεικού, όσο και στην γειτνίαση του με το “περιεχόμενο” της πόλης:

_ μία συρραφή από διαφορετικές “αφηγήσεις” – ποιότητες που συγκροτούν το ανάπτυγμα αυτού του ορίου

_ Ο αρχαιολογικός χώρος του Κεραμεικού συνιστά έναν “πυκνωτή” της πόλης.

περιοχή αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, χώρος πρασίνου, χώρος στάσης και περιπάτου

_ Εντοπίζονται δύο επίπεδα:

το επίπεδο της πόλης και το επίπεδο του αρχαιολογικού χώρου.

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕΛΕΤΗΣ

Αντικείμενο προς μελέτη συνιστά το όριο μεταξύ των δύο αυτών επιπέδων, ένα όριο το οποίο είναι κατ αρχήν μια τομή:

τομή τόσο της φυσικής τοπογραφίας όσο και της συνέχειας του χρόνου

Key words / λέξεις πρωταρχικής σημασίας

1. όριο / το εύρος του ορίου
2. τομή
3. συρραφή / αποκόλληση
4. κλίμακα
5. τοπίο
6. αντικείμενο χώρος
7. χρόνος
8. αφήγηση

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

[Tου Χιούζ από τον Χήνυ]

“Πως ήταν λοιπόν”, τον ρώτησα,

“να συναντάς τον Έλιοτ;”

“Όταν έριχνε πάνω σου το διαπεραστικό του βλέμμα”,

είπε, “ήταν σαν να στεκόμουν στην προκυμαία

και να έβλεπες την πλώρη του Queen Mary

να΄ρχεται καταπάνω σου”

Τώρα στέκομαι εγώ στην άκρη της προκυμαίας

και τον παρατηρώ να κωπηλατεί προς τ΄ανοιχτά

μέσα σ΄ένα στενό μονόξυλο,

με τα μακριά του μαλλιά

ν΄αστράφτουν στο σκοτάδι,

να κωπηλατεί με δύναμη,

ακίνητος στο ίδιο πάντα σημείο,

Χαμογελώντας μου με νόημα.

Χ. ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ: Διακοπές στην πραγματικότητα